Tatry

Położona w historycznym sercu Paryża, na wyspie Cité, gotycka katedra Notre- Dame, jest jednym z symboli miasta i całej Francji. Jej historia odzwierciedla burzliwe dzieje tego kraju. Świątynia - której budowa trwała od 1163 roku do drugiej połowy XIII w. - była m.in. świadkiem koronacji Henryka IV i Napoleona I, a w czasie rewolucji została splądrowana i przemianowana na świecką Świątynię Rozsądku. Rozważano nawet jej zburzenie, ale ostatecznie przetrwała, popadając stopniowo w ruinę. Uwagę paryżan na taki stan rzeczy dobitnie zwrócił Wiktor Hugo w powieści wydanej w 1831 roku. Podjętymi wkrótce pracami kierował Eugene Viollet-le-Duc i to jemu w głównej mierze świątynia zawdzięcza odzyskanie dawnego blasku. Dzięki jego staranności zrekonstruowano m.in. rzeźby zdobiące główną fasadę oraz wiele innych fragmentów zniszczonych przez rewolucjonistów i pływający czas. Dziś pięcionawowa świątynia z charakterystycznymi łukami przyporowymi i fasadą z dwiema tępo zakończonymi wieżami należy do najpiękniejszych świątyń Francji, a zdobiące ją rzeźby uznawane są za jedne z najcenniejszych zabytków gotyckich Europy.

Nymphenburg

Niedaleko od centrum Monachium położony jest kompleks pałacowo-parkowy Nymphenburg. Historia powstania „zamku nimf' jest niezwykle romantyczna. Posiadłość tę ofiarował bowiem swej małżonce, Adelajdzie, elektor Ferdynand Maria w dowód wdzięczności za powicie następcy tronu Maxa Emanuela. Księżna w 1664 roku postanowiła wznieść tu - rękoma Agostina Barellego - pałac w stylu włoskim. Stał się on centralną częścią dużego zespołu, którego budowa trwała niemal sto lat. Jego głównym pomieszczeniem jest tzw. Wielka Sala z bogatą dekoracją wykonaną przez Jana Baptystę Zimmer- manna. Szczególny charakter ma również Galeria Piękności, .w której umieszczono 36 obrazów Josepha Stielera. Wszystkie one są portretami szczególnej urody monachijskich dziewcząt, na które zwrócił uwagę król Ludwik I.

Luksor

Znajdująca się tu świątynia w czasach starożytnych - wraz z kompleksem położonym na terenie współczesnego Karnaku - wchodziła w skład egipskiego miasta Uaset (przez Greków zwanego Tebami). Jego znaczenie rosło od czasów Średniego Państwa (XXI-XVIII w. p.n.e.), jako miejsca narodzin kilku faraonów z XI dynastii. Wznoszące się tu budowle w zasadniczej formie zostały wniesione przez Amenhotepa III oraz Ramzesa II (ok. 1392-1213 r. p.n.e.). Wejścia do świątyni strzegą granitowa posągi siedzącego na tronie Ramzesa II. Władca ten wzniósł znajdujący się w głębi dziedziniec otoczony 74 kolumnami zdobionymi reliefami ukazującymi faraona w towarzystwie bogów. Wielkie wrażenie wywiera również położona dalej monumentalna kolumnada Amenhotepa III oraz kolejny dziedziniec zamknięty salą hypostylową (budowlą ze stropem podtrzymywanym przez rzędy kolumn). Ostatnią budowlą w ciągu jest sanktuarium kryjące posąg boga Amona. Świątynny kompleks w Luksorze połączony jest ze świątynią w Karnaku aleją sfinksów, którą w przeszłości przechodziły uroczyste procesje.